Les 6E De Shuffle en het Bluesschema

<- Next Lesson

De shuffle.

Tot nu toe hebben we ‘recht’ gespeeld of ‘straight’ op zijn Engels. Bij de blues spelen we niet recht, maar juist in een huppeltje. Dit noemen we de shuffle.

Stel je speelt de blues in een 4/4 maatsoort met achtste noten. Een achtste noot is een halve tel. Er passen dus acht achtste noten in de maat. De maat ziet er dan zo uit:

We hebben dus 4 ‘koppeltjes’ van achtsten. We tellen dan 1e, 2e, 3e, 4e… 1e etc. Dat doen we in de blues nog steeds hetzelfde, maar de ‘koppeltjes’ van achtsten veranderen in een lange en een korte aanslag. Je wacht dus net even iets langer met de tweede aanslag. Daardoor gaat het ritme huppelen.

Meestal passen we de notatie van achtsten niet aan, maar wordt het volgende teken gebruikt om aan te geven dat de achtsten in een huppelend ritme gespeeld moeten worden.

Het Bluesschema.

Het bluesschema bestaat uit 12 maten waarin 3 akkoorden altijd in een vaste volgorde op elkaar volgen. We nemen als voorbeeld het bluesschema startende met E. Het bluesschema staat dan ook in de toonsoort (key) van E, maar hier komen we later in de cursus op terug. Eerst even enkel kijken naar het schema hoe die drie akkoorden op elkaar volgen. Als we het schema van E nemen dan ziet dit er als volgt uit:

De E en de A spelen we gewoon als basis akkoord. Bij de B krijgen we een probleem. Daarom pakken we op deze plek de B7. (B7 = x21202)

Als we kijken naar de volgorde van de noten (of akkoorden) dan zien we een patroon voor A, B en E.

A B  C  D E  F  G …. A

1  2  3  4  5  6  7 ….  1

1 2             5

Stel we starten de Blues in G, dan schuiven we op met hetzelfde patroon naar G. We starten dan 2 posities naar rechts. (van de E naar de G)

A B  C  D E  F  G …. A

           1  2            5

Het hele patroon schuift op. De akkoorden worden dan C, D en G. De blues ziet er dan als volgt uit:

Vaak spelen de blues met enkel -7 akkoorden, ookwel septiem akkoorden genoemd. Dit geeft net nog wat meer een een blues sound. Probeer maar eens het schema van de Blues in E te spelen met: E7, A7 en B7.

De andere septiem-akkoorden kennen we uit de -7 akkoord les; de C7, D7, G7.  Septiem-akkoorden die ook wel eens gebruikt worden zijn de volgende alternatieve E7 en A7 akkoorden:

Gaan we meer de rockabilly of boogie woogie kant op (hier vertel ik over in de blues lessen), dan wordt het ritme belangrijker. Om het ‘walking bass gevoel’ te krijgen, een bas die gedurende een 4/4 maat (spreek uit: vier vierde maat) kleine stapjes op en neer maakt, kunnen we een aantal technieken gebruiken. Bijvoorbeeld bij de blues van E met een capo op 5.

Een voorbeeld song met ‘walking bass’ van Brian Setzer:

Techniek:

We kunnen de E zo spelen dat we deze pakken met een zogenoemde ‘stop’- greep. De greep is als het ware een mini barré (barré = we leggen de vinger plat) Normaal leggen we een hele barré die ik in de volgende lessen ga behandelen. Maar nu concentreren we ons met snaren indrukken enkel op de snaren die we ook nodig hebben om te spelen. Dus we concentreren ons met ‘druk’ onder ons eerste vingertopje. De rest van de barré ligt wel vlak, maar hier duwen we niet op. De eerste twee snaren onder je nagel moeten goed klinken. Komt er geen toon uit de rest van de snaren dan geeft dat niet. Ligt de barré niet vlak? Duw dan je duim achter de hals iets naar beneden.

De greep van E ziet er dan zo uit:

De greep van A ziet er dan zo uit:

De B7 greep kunnen we niet ‘versieren’ met ritme zoals we dat wel kunnen bij de het E en A akkoord. Bij alle drie de akkoorden E, A en B7 spelen we enkel de eerste drie snaren van het akkoord beginnende bij de bas. (hetzelfde als de powergreep later in de cursus) De barré zetten we steeds neer en vervolgens weer eraf enz. Bij de zwarte streep halen we onze barré vinger omhoog. Het ritme ziet er dan zo uit:

Dat klinkt met het E akoord (en een capo op 5) als volgt:

Dit gaan we toepassen in onze blues van E. Kijk eens of het lukt? Probeer elke maat mee te tellen zodat je weet waar je zit in je akkoord regel. 1e, 2e, 3e, 4e en 1e, 2e, 3e, 4e etc. En probeer niet naar je vingers te kijken!

Onze blues in E klinkt dan als volgt:

Er bestaan nog een heleboel andere variaties van de ‘walking-bass’ of ‘boogie woogie techniek’ die ook aan bod zullen komen. Nog leuker is het natuurlijk om ook een ‘beat’ of ‘mute’ in te voegen om het ritme nog meer tot leven te laten komen. Hier gaan we in een volgende les naar kijken!

Een voorbeeld song waarbij je het geleerde eens toe zou kunnen passen voordat je verder gaat is heartbreak hotel of hound dog van Elvis Presley.

 

<- Next Lesson